Kimi zaman pek bi karışıklık olmasada, kendimizi bir cıkmazın içinde hissetiğimiz olabiliyor.Neyse uzatmadan anlatiyim kendime derdimi. İnsanların mutsuzluğundan mutluluk cıkarmak bana göre değil , ki sen mutsuzken sağında solunda bekleyip imkansızı bekleyecek değilim. Kabul etmem gerek seninle konuşurken, yada gözlerin gözümün önünden gitmezken cok mutluyum. İcinde senin olduğun hayaller, kendi kendime "sen" 'li cumleler kurmak cok guzel.

Eskisi gibi maceraperest olup canımın yanmasını göze alabilmeyi isterdim. Neyazikki vakit o vakit değil. Senin için içmek ,  bu oyunda bi kerede senin icin kaybetmek cok guzel olucaktır ama ne seni kaybetmeyi goze alabiliyorum, ne de birkez daha yaralarimi sarmak için gucum olduğuna inaniyorum.

Zor , tanıdıkça her anımı yanında geçirmek isteğimin arttığı kadından uzakta olmak. Hayatında hep bir noktada onu korumak isterken , zor. İhtiyacın olduğundan değil, gülerken öyle guzelsin ki , gözyaşı yada mutsuzluk onu bozmasın diye. Şimdi bunu neden yazdiğimi soruyorum kendime. Sanırım söz ucar yazı kalir diye. Birgun herşey bittiğinde senden bir hatıra kalsın diye. "belki birgun herşey guzel olur" umidi olmadan, hep belli mesafeden yanında olucağim ve bu mesafemi koruyacağimi kendime soz veriyorum.

09.10.2012
19.00